....
این دستهای یخ زده کاری نمی کنند
حتا عصا و معجزه یاری نمی کنند
وقتی زمین سترون و باران فریب شد
مردم هوای روز بهاری نمی کنند
تا از هجوم وحشی تاریخ آمدم
دیگر به من نگاه تتاری نمی کنند
حالا مزار شعر من و نبش قبر عشق
یک جفت چشم مات که زاری نمی کنند
این دستهای یخ زده،این معجزه،عصا
شیطان،خدا ،برای تو کاری نمی کنند
تیر ۸۸
(۲)
میخواهم مرا در مشتت بگیری ،
بفشاری،
من کوچک شوم،
و در خطوط کف دست تو محو
شاید روزی کولی
مرا از خطهای کف دستت بیرون بکشد
و در تقدیر تو بنشاند .
خرداد۸۸
(۱)
تو بزرگی
بزرگ بزرگ
و آنقدر بزرگ که در فنجان من جا نمی شوی
شاید برای همین است
که کولی
نشانی از تو
در سرنوشت من نمی بیند .
خرداد ۸۸
....
پرزد پرنده خسته ازآن سوی دشت و رود
آمد کنار پنجره ام زخمی و کبود
تا چشمهای من به تماشایش آمدند
با من چه شعر ساده ای از درد خود سرود
من فکر میکنم که پرنده شبیه ماست
وقتی در آسمان خودش بال می گشود
آنجا کسی برای پرنده غزل نگفت
اینجا کسی به فکر من و تو نبود،بود؟
آنجا پرنده ساده و آرام، بی صدا
اینجا من و تو ساکت و معصوم،بی سرود
آنجا پرنده دور شد از جفت عاشقش
اینجا من و تو،فاصله،جاده،غبار و دود
آنجا پرنده دیر به دریا رسیده بود
اما نه مثل من و تو - پرید زود-
حالا پرنده رفت و ما هر دو عاشقیم
جز ساختن میان من و تو سخن نبود....
ما خسته می دویدیم ،اما نمی رسیدیم
آخر دراین تباهی از خویش هم بریدیم
کابوس بود و کابوس،تردید بود و حسرت
جز حرفهای نیمه چیزی نمی شنیدیم
این کوچه های خالی آخر نداشت انگار
رفتیم وزخم خوردیم-ما عشق را ندیدیم-
آن روزهای بی تو ما آسمان خود را
بی شعر،بی ترانه،بی جفت می پریدیم
از ما به جز نگاهی چیزی نمانده باقی
ما شعرروح خود را با تار غم تنیدیم
ما خسته می دویدیم،اما نمی رسیدیم
باری شکستنی را بر دوش می کشیدیم
مرداد ۸۶
آسمان تمام شد
ستاره ای سرک کشید و سوخت
من هنوز منتظرم
شاید فردا را قسمت کنند.
آیدا مرادی /www.aidamorady.blogfa.com
....
با رگبار لبخندهای مهربان
تا می آیی
نگاهها یت
بر گونه های بارانی ام شیار می کشند
دستت را به سویم دراز کرده ای
مشتت را که وا میکنی
کبوتری از جنس دلت
در آسمان چشمانم به پرواز در میاید .............
فروردین ۸۱
میوه ممنوعه نگاهم را چیده ای
-گریبانت بوی سیب میدهد-
حیف شد، نفهمیدی
زندگی با شاعر چقدر سخت است !!!
فروردین ۸۱
....
پرنده قصه پرواز را به خاطر داشت
پرنده چشم براه یکی مسافر داشت
((خدا کند که بیاید))-پرنده با خود گفت-
کسی که شوق شکفتن به باغ خاطر داشت
برای گفتن از این روزها دلش می خواست
که شهر دور و غریبش هزار شاعر داشت
پرنده! کوچه به کوچه بناز قلبی را
که بعد از این همه هجرت هنوز عابر داشت
***
پرنده! لحظه به لحظه به یاد آن پرواز
بیا و حادثه ای را بکن ز سر آغاز
تو اوج روز خدا را غروب میدیدی
چگونه حادثه کوچ را نفهمیدی؟!
پرنده خسته و غمگین،پرنده تنها بود
اسیر شوق پریدن به بال رویا بود
همین که حضرت گندم خدای مردم شد
پرنده پر زد و پشت ستاره ها گم شد
پرنده همسفر لحظه های بی تکرار
پرنده پر زد و ناگاه دود شد انگار
و پشت قهقهه کودک تب و عصیان
شکست بال پرنده به شوق تیر و کمان
به جای مانده فقط رد یک نگاه عمیق
در عمق آن شب تاریک ،آن سیاه عمیق.
اردی بهشت ۸۱
....
با شوق عاشقی که به میعاد میرود
شیرین دگر ز خاطر فرهاد میرود
بانوی روزهای غریب یکی شدن
دیگر دریغ و درد که بر باد میرود
آن شوق روزهای نخستین نگاه و عشق
در کوچه های دلهره از یاد میرود
آن راز سر به مهر هزاران شب دراز
دارد دگر به مسلخ فریاد میرود
دیگر مجال خواب و سکوت و درنگ نیست
عاشق ز هفت بند غم آزاد میرود
فرهاد!تیشه زن به در و دشت و کوه و بام
شیرین تو به خانه داماد میرود.
بهار۸۳
عاطفه اسکندری ،متولد 21/آذر/59 ، دانش آموخته رشته عمران